11406999_853899131350978_5310302581359333728_n

Ο Δήμος Σιντικής λόγω της γεωγραφικής του θέσης, υπήρξε ανέκαθεν «πέρασμα» από και προς το βορρά. Η ιστορία του χάνεται στα βάθη των χιλιετιών, τότε που η περιοχή ήταν μια απέραντη … σαβάνα -πριν από 5-7 εκατομμύρια χρόνια, με αγκυλοθήρια -άλογα με δάχτυλα- (φωτογραφία), μαστόδοντες, καμηλοπαρδάλεις, ιππάρια, γαζέλες, αγριόχοιρους να περιπλανώνται μαζί με μαχαιρόδοντες, ρινόκερους, και άλλα επικίνδυνα ζώα τα οποία εξαφανίστηκαν στη συνέχεια.

Ανθρώπινη παρουσία στην περιοχή, υπάρχει τουλάχιστον από τα  τέλη της 6ης π.Χ. χιλιετίας, όπως μαρτυρούν τα ευρήματα  που ήρθαν στο φως -βόρεια του Νέου Πετριτσίου επί της ελληνοβουλγαρικής μεθορίου- στον προϊστορικό οικισμό  «Προμαχών-Τοpolnica».

Τον 19ο αιώνα π.Χ στην περιοχή εγκαθίστανται οι Σίντιοι,  που έδωσαν και το όνομα «Σιντική» στην περιοχή άνω και κάτω της οροσειράς της Κερκίνης, Οι Σίντιοι ξεκίνησαν με τα καράβια του από την Σιντιίδα –τη σημερινή Λήμνο- προς αναζήτηση μιας καινούργιας πατρίδας. Φτάνοντας στα παράλια του Στρυμονικού κόλπου, επέλεξαν να ακολουθήσουν το ρου του ποταμού Στρυμόνα, που την εποχή εκείνη ήταν πλωτός και αποτελούσε το φυσικό δρόμο προς τον βορρά. Εμφορούμενοι προφανώς από τον Τρωικό πολιτισμό και με τη διορατικότητά τους χαρακτήρισαν την παραστρυμόνια περιοχή σαν ιδανικό τόπο εγκατάστασής τους.

Κατά το Στράβωνα ήταν οι Σίντιοι ήταν θρακικό φύλο. Άλλοι όμως ιστορικοί υποστηρίζουν πως ήταν Πελασγική φυλή, συγγενική με τους Σιντίους της Σαμοθράκης. Ο Όμηρος τους ονομάζει «Αγριόφωνες» προφανώς λόγω της ομιλίας τους. Ωστόσο η λατρεία του θεού Ηφαίστου, μαρτυρά πως αποτελούσαν ένα μικρό κομμάτι του αρχαίου μεγάλου ελληνικού κόσμου.

Με το πέρασμα των αιώνων οι Σίντιοι έχτισαν στη χώρα τους ωραίες πόλεις. Απ’ αυτές γνωστές είναι η Ηράκλεια Σιντική, η Σκοτούσα, η Γαρησκός, η Ορβηλία, η Τρίστωλος και η Παροικόπολη. Η πιο αξιόλογη ήταν η Ηράκλεια, που έχτισε ο πατέρας του Φιλίππου του Β’, ο Αμύντας ο Γ’. Ο Μακεδόνας αυτός βασιλιάς είχε καταφέρει στους πρόποδες του Μπέλες λαμπρή νίκη κατά των βαρβάρων. Σε ανάμνησή της οικοδόμησε την Ηράκλεια προς τιμή του Ηρακλή, που απόγονοί του θεωρούνται οι βασιλείς της Μακεδονίας.  Την εποχή των Αντιγονιδών, των απογόνων του Μ. Αλεξάνδρου, η Ηράκλεια έγινε πρωτεύουσα της Σιντικής και έδρα του επάρχου της Παιονίας, όπως αναφέρει ο ιστορικός Τίτος Λίβιος.

Το 168 π.Χ. ο Περσέας, ο τελευταίος βασιλιάς της Μακεδονίας και γιος του Φιλίππου του Ε’, σκότωσε στην Ηράκλεια Σιντικής τον αδελφό του Δημήτριο, διάδοχο του μακεδονικού θρόνου. Οι λόγοι της αδελφοκτονίας ήταν δύο: η αντιζηλία και οι φιλορωμαϊκές διαθέσεις του θύματος, που μικρός ανατράφηκε στη Ρώμη. Ο φόνος του Δημητρίου προκάλεσε την οργή των Ρωμαίων που κήρυξαν αμέσως πόλεμο κατά των Μακεδόνων.

Οι Σίντιοι, οι Μαίδοι και άλλοι Παραστρυμόνιοι λαοί τάχθηκαν στο πλευρό του Περσέα και πολέμησαν με φανατισμό τους Ρωμαίους. Στην τελευταία μάχη όμως που έδωσε ο Περσέας στην Πύδνα της Πιερίας (το 168 π.Χ.), οι Ρωμαίοι ύστερα από προδοσία υπερφαλάγγισαν τους Μακεδόνες και κατέλυσαν το Μακεδονικό κράτος.

Μετά την υποταγή της Μακεδονίας στους Ρωμαίους και τη διαίρεση της σε τέσσερα διακεκριμένα τμήματα («μερίδες»), η Σιντική περιλήφθηκε στην «Πρώτη μερίδα», της οποίας πρωτεύουσα ήταν η Αμφίπολη. Στη συνέχεια, μετά τη μάχη των Φιλίππων το 42 π.Χ. η αρχαία πρωτεύουσα της Σιντικής Ηράκλεια κηρύχθηκε ελεύθερη, όπως αναφέρει ο Τίτος Λίβιος. Υπήρχε δε μέχρι το 10ο μ.Χ. αιώνα, οπότε μνημονεύεται για τελευταία φορά από τον Ιεροκλή και τον Κωνσταντίνο Πορφυρογέννητο.

Κατά την βυζαντινή εποχή η Σιντική –μέσω των Στενών του Στρυμόνα- αποτελούσε το φυσικό πέρασμα βαρβαρικών φυλών προς το νότο, που με συχνές επιδρομές τους λεηλατούσαν πόλεις της αυτοκρατορίας. Το 527 μ.Χ  με εντολή του αυτοκράτορα Ιουστινιανού- στο πλαίσιο ενός ευρύ σχεδίου οχύρωσης- κατασκευάζεται το κάστρο του Σιδηροκάστρου με στόχο να ελέγχει το πέρασμα προς βορρά. Η οχύρωσή του κάστρου ενισχύθηκε από τον Βασίλειο Β’ τον Βουλγαροκτόνο τον 11ο αιώνα και ολοκληρώθηκε από τον Ανδρόνικο Γ’ τον Παλαιολόγο (1326-1341).

Περισσότερα στην wikipedia